CAIRN TERRIER

 

wzorzec rasy na podstawie publikacji w biuletynie Klubu Teriera �TERIER� Nr 6/1999 � 2000 (6-7)

 

 

Charakterystyka:

Ten terier powinien wywierać wrażenie poprzez swoją odwagę i gotowo�ć do zabawy.

 

Wygląd ogólny:

Aktywny, lubiący zabawę, odważny i kudłaty z wyglądu, zwartej budowy, o wysuniętym przedpiersiu.

Głęboka klatka piersiowa, bardzo swobodny w ruchu.

Sier�ć na tyle twarda, by być odporną na deszcz.

Głowa mała, ale pro­porcjonalna do ciała.

Ogólny lisi wygląd jest główną cechą charakterystyczną tego pracujące­go teriera.

 

Głowa i czaszka:

Czaszka szeroka w proporcjach, silna, ale nie­zbyt długa i ciężka szczęka.

 Zdecydowany prze­łom czołowy. Włosy powinny być obfite na czo­le. Kufa mocna, ale niezbyt ciężka.

 

Oczy:

szeroko rozstawione, �redniej wielko�ci, ciem­noorzechowe,

raczej głęboko osadzone, z kudłatymi brwiami.

 

Uszy:

małe, spiczaste, dobrze, lecz niezbyt blisko sie­bie osadzone i wysoko noszone.

 

Szyja:

dobrze osadzona, nie powinna być krótka.

 

Kończyny przednie:

opadające barki i �rednia długo�ć łap, mocne, ale nie za bardzo grube ko�ci.

Łokcie nie mogą być odstające. Łapy powinny być pokryte szorst­ką sier�cią.

 

Korpus:

zwarty, prosty grzbiet, głęboka klatka piersiowa, solidna muskulatura,

kark zwarty, �redniej dłu­go�ci.

 

Kończyny tylne:

bardzo silne.

 

Stopa:

przednie większe niż tylne, mogą być lekko od­kręcone.

Poduszki powinny być grube i silne. Cienkie i delikatne łapy są niewła�ciwe.

 

Ogon:

krótki, dobrze owłosiony twardym włosem.

No­szony wesoło, nie pod siebie.

 

Szata:

bardzo ważna. Musi być podwójna okrywa. Ob­fita, szorstka, lecz nie gruba zewnętrzna szata,

a podszerstek przypominający futro jest krótki, miękki i przylegający.

Rzadkie włosy, bez podszerstka, są niewła�ciwe. Głowa powinna być dobrze owłosiona.

 

Ma�ć:

ruda, piaskowa, szara albo prawie czarna. Bardzo typowe są czarne znaczenia na uszach i kufie.

 

Waga i wzrost:

około 30 cm, waga 6-7 kg.

 

Wady:

oczy - zbyt wypukłe lub zbyt jasne; uszy - za duże lub zaokrąglone na czubkach, nie mogą być za bardzo owłosione; sier�ć - jedwabista lub kręcona jest niewła�ciwa, lekko falista � dopuszczalna;

nos - jasnego koloru bardzo niewła�ciwy.

 

Aby utrzymać tę rasę w najlepszym, starym pracu­jącym typie, jakiekolwiek podobieństwo do teriera szkockiego będzie uważane za niepożądane.

 

 

Na spotkaniu 30 listopada 1982 r. Kennel Club zatwierdził

nowy standard rasy cairn terrier.

 

 

Charakterystyka:

powinien sprawiać wrażenie aktywnego, chętne­go do zabawy i odważnego.

 

Wygląd ogólny:

zwinny (ruchliwy), czujny, naturalny wygląd lu­biącego pracę, przedpiersie głęboko wysunięte, silnie kątowany. Głęboka klatka piersiowa, bar­dzo swobodny w ruchu. Sier�ć odporna na po­godę.

Temperament:

nietchórzliwe i wesołe usposobienie, stanowcze (nie znoszące sprzeciwu),

ale nie agresywne.

 

 

Głowa:

mała, ale proporcjonalna do ciała, mózgowio­czaszka szeroka, ze zdecydowanie zaznaczonym stopem. Kufa mocna, ale nie za długa lub cięż­ka. Nos czarny. Głowa dobrze owłosiona.

 

Oczy:

szeroko rozstawione, �redniej wielko�ci, ciemno­orzechowe,

głęboko osadzone, z zaznaczonymi (kudłatymi) brwiami  .

 

Uszy:

małe, spiczaste, dobrze osadzone, stojące,

niezbyt blisko siebie osadzone, nie bardzo owłosione.

 

Szczęka:

duże zęby, szczęka silna, uzębienie pełne, zgryz nożycowy.

Górne zęby nakładają się lekko na dolne i są pod kątem prostym do szczęki.

 

Szyja:

dobrze osadzona, nie może być krótka.

 

Kończyny przednie:

opadające barki, �rednia długo�ć łapy, ko�ć so­lidna, ale nie za mocna.

Łokcie nie powinny być odstające. Łapy pokryte szorstkim włosem.

Korpus:

grzbiet prosty; �redniej długo�ci, głęboka klatka piersiowa, lęd�wie umię�nione.

 

Kończyny tylne:

 

bardzo silne, muskularne uda.

 

Stopa:

 

przednia większa niż tylna, może być lekko od­stawiona.

Poduszki mocne i silne. Cienkie, wą­skie, lu�ne (nie zwarte) łapy i długie paznokcie są niepożądane.

 

Ogon:

krótki, prosty, dobrze owłosiony, lecz nie mięk­kim włosem. Nie osadzony ani za wysoko, ani za nisko.

Noszony wesoło, niepożądane jest no­szenie go pod sobą.

 

Ruch:

bardzo wolny, swobodny krok. Duży wykrok. Tylne łapy dające silny napęd.

Pęciny ani za wąskie, ani za szerokie.

 

Szata:

bardzo ważna. Odporna na pogodę. Okrywa włosowa musi być podwójna, z obfitą, twardą, ale nie za grubą warstwą wierzchnią, podszer­stek krótki, miękki i przylegający.

Niepożądana jest rzadka sier�ć, bez podszerstka, dopuszczalne lekkie pofalowania.

 

Kolor:

kremowy, pszeniczny, rudy, szary albo prawie czarny. Akceptowane pręgowania w każdym z tych kolorów.

Pies nie może być ani całkiem czarny, ani biały, ani czarny podpalany.

Czarne znaczenia na uszach i kufie bardzo charaktery­styczne.

Waga i rozmiar:

około 28-31 cm, proporcjonalny do wagi - ide­alna waga 6-7 kg.

 

Wady:

jakiekolwiek odstępstwa od powyższych punk­tów powinny być uznane za wady, a ważno�ć tych błędów powinna być w �cisłej proporcji do ich stopnia.

 

 

Uwaga - samce powinny mieć dwa widoczne, nor­malne jądra w pełni schodzące do moszny.