Standard FCI Nr 72

(02.02.1998)     

 

NORWICH TERIER

 

Pochodzenie: Wielka Brytania

Data publikacji. obowiązującego stan­dardu: 26. 06.1987.

Tłumaczenie: Elżbieta Chwalibóg

Użytkowanie: terier

Klasyfikacja FCl: Grupa 3 - teriery Sekcja 2 - teriery niskonożne (małe)

Próby pracy nie są wymagane

Wygląd ogólny:

jest to mały pies. na ni­skich nogach. pełen temperamentu, krę­py i mocny, ma silne ciało i kościec. Chlubne blizny po potyczkach są tolero­wane.

Zachowanie (charakter):

norwich jest jednym z mniejszych terierów. Jego usposobienie jest miłe, nie jest kłótliwy.

Natura żywiołowa i nieskomplikowana, wesoły i nieustraszony.

Głowa:

Mózgoczaszka:

szeroka o lekko zaokrą­glonym czole i dobrej odległości pomię­dzy uszami

Stop:

wyraźnie zaznaczony.

Trzewioczaszka:

klinowata i mocna. Jest ok. 1/3 krótsza od mózgoczaszki, którą mierzymy od guza potylicznego

po niższą partię stopu

Wargi:

ścisłe, przylegające

Uzębienie:

Szczęka i żuchwa są mocne. Zęby dość duże i silne w regularnym zgryzie nożycowym, co oznacza. że sie­kacze szczęki przykrywają w ści­słym kontakcie siekacze żuchwy. Są one ustawione pod kątem prostym.

Oczy:

owalne, małe, ciemne i błyszczące. Żywe, pełne wyrazu spojrzenie.

Uszy:

stojące, dobrze rozstawione, osa­dzone na szczycie głowy, średniej wiel­kości o szpiczastych koniuszkach,

gdy pies jest zainteresowany  trzyma je pro­sto, w spoczynku mogą być poddane ku tyłowi.

Szyja:

mocna, dobrej długości, pasująca do ciała, wtapia się harmonijnie w sko­śnie ustawione łopatki

Tułów:

Grzbiet:

krótki, prosty i zwarty

Lędźwie:

krótkie

Klatka piersiowa:

głęboka, długa o uwypuklonych żebrach

Ogon:

kopiowany lub nie

a)       obcięty na średnią długość, wysoko osadzony jest zakończeniem

                                                    idealnie prostej górnej linii tułowia, noszony pio­nowo

b)       nie kopiowany ogon jest średniej dłu­gości harmonizuje z sylwetką psa.

U na­sady jest grubszy, zwęża się ku końcowi. Jest tak prosty jak to tylko możliwe stanowi zakończenie idealnie równej górnej linii tułowia. Noszony jest rado­śnie, ale nie zakręcony.

Kończyny:

przednie:

mocne, krótkie i proste

Łokcie:

przylegające do tułowia

Śródręcza:

mocne i pionowo ustawione

Kończyny tylne:

szerokie, mocne i mu­skularne

Śródstopia:

dobrze kątowane w stawie skokowym, wykrok jest energiczny

Łapy:

okrągłe kocie o mocnych opu­szkach. W postawie i w ruchu kierują się zdecydowanie do przodu

Ruch:

kończyny tylne poruszają się po tej samej linii, co przednie. Śródstopia są równolegle ustawione, ich elastyczny wyrzut pozwala dojrzeć spodnią część łap - (opuszki).

Szata:

twarda, druciana. prosta. Przyle­ga do ciała. Podszerstek jest gęsty. Włos jest dłuższy i bardziej nastroszony na szyi, tam tworzy kryzę otaczającą gło­wę. Sierść na głowie i uszach jest krótka i gładka. za wyjątkiem brwi,  niewielkich wąsów i brody.

Umaszczenie:

wszelkie odcienie rudego, pszeniczne,  czarne z podpalaniem lub grizzle (szpakowate), mieszanka włosów cieniowanych siwo-rudych. Białe znacze­nia lub łaty są niepożądane.

Wymiary:

idealna wysokość mierzona w kłębie: 25-26 cm.

Wady:

 wszelkie odstępstwa od wzorca uważa się za wady. Ich ocena zależy od stopnia odchyleń

Samce powinny mieć normalnie rozwi­nięte dwa jądra umieszczone w worku mosznowym.